
.
PARA ELA, EN LISBOA
Ela é leda e mariñeira
moi alba e ben asombrada:
que muda a xerfa mareira
en ás de seda soñada.
Ela é lizgaira e alfareira
moi branca e ben entendida:
que troca a arxila da eira
en luz de cousa florida.
É unha alma marela e malva:
que leu a Pessoa en Lisboa
e o “Fra Vernero” en Trasalba.
A Febo e a Baco entoa.
FRANCISCO XOSÉ CANDEIRA
Publicado en Uncategorized

.
ROB ROI (O RATINHO)
Em terra segura. Alá nos “High Landers” do “Clan” de Guilhade. Dormia todo espatarrado sobre um monte de palha, d’algum coberto incógnito, Roi o ratinho. As chúvias da aldeia perdida na primavera, repingavan nas telhas de barro e corrian polos caneiros abaixo, até mergulharem no barril velho da esquina. Alí docemente aconchegado, quentinho, ó abrigo dunha nái verdexante e farturenta. A sua imaxinacion ingrávida voava, sobre os telhados e barreiras de arame ferruxento dos quintais. O seu sonho levita com a lixeireza da liberdade, na busca dum sol roxinho e morno que se estende cara ó sul, percorrendo um horizonte inflamado de ideias. Seu sonho á procura, do ideal do mundo, onde todos os animais foram vexetarianos, e non precisaran matar para comer. Todos irmandados, pelo calor do sul, onde as cousas son mais verdadeiras e ledas, e a xenerosa nái, Natureza, desparrama gratuitamente os seus encantos. Sonhando, abandonado dos medos da vida, o nosso ratinho, quedou-se num leve roncar, e nunha respiracion largamente pausada… !chui!
.
antónio argibay sebastián
Publicado en Uncategorized