Categorías
Arquivo
- Agricultura Alimentación Anonymous Arquitectura Astronomía Blogs para curiosear Bos desexos Cerebro Cine Darío e Breixo Economía Educación Frutais Futuro Historia Humor Indignados Libros Lingua Literatura Medios de comunicación Monte Comunal Natureza Poesía Política Procomún Publicidade Sidra Socioloxía Software libre Tradicións Viaxes Xadrez
Arquivos mensuais: Setembro 2016
COMUNIDADES SEM ESTADO NA MONTANHA VASCA
COMUNIDADES SEM ESTADO NA MONTANHA VASCA
O DOMINIO NON APARECE ATÉ QUE SE EXERCE
“Plasma-se a problemática do poder. ¿ Como consegue este instalar-se nunhas comunidades autárquicas que lhe son completamente alheias e que non o necesitan? Trás descreber os estamentos de socializacion das comunidades sem estado na Montanha Vasca, centraremo-nos no papel xogado pela cristianizacion e o Caminho de Santiago em xeral, e em particular, os mosteiros. Através destes analizaremos o choque producido entre a estructura comunalista existente e o sistema monacal que introduciu a propriedade privada, o servilismo, a xerarquía e a obediencia ó Estado feudal. Pouco a pouco as comunidades primitivas foron perdendo a sua autonomia política, recuperada por unha élite que nasceu da segregacion social entre “vecinhos” e “residentes”. A consequencia disto, as estructuras primitivas igualitárias e non xerarquizadas foron desaparecendo. Assim a “batzarre” ou “assambleia popular” foi suplantada pela “xunta”. Esta ultima tinha um numero restrinxido de participantes e ademais eran elexidos por critérios sociais élitistas. Pola sua parte o “auzolan”, sistema de trabalho destinado o bem da comunidade e á axuda recíproca entre vecinhos, quedou desvirtuado. Desaparece o “auzolan” que fora dictado pela necessidade real de apoio mútuo. Aparece a privatizacion dos recursos naturais, algo inimaxinábel no sistema primitivo em que prima o comunal. De tal maneira, ganhou a batalha o Estado. Denominamos este processo de “colonizacion interna” da sociedade vasca. Á par, trataremos de analizar em que medida as reivindicacions libertadoras dos seus povoadores son sinal da vontade da Montanha Vasca de resistir ás embestidas da colonizacion ou de minimizar o seu impacto sobre a organizacion social, económica, política e cultura orixinal.”
SALES SANTOS VERA
ITZIAR MADINA ELGUEZABAL
Publicado en Uncategorized
DEFINICION DO TURISMO E O TURISTA
DEFINICION DO TURISTA
Antes de começar ésta excursion através de algunhas ideias, abramos o diccionário, como quem consulta unha guia de viaxes, e busquemos nas suas páxinas o significado xusto do termo que temos que explorar. “Turista” é unha palabra nova no léxico espanhol; sinal de que a modalidade designada tem de ser unha costume recente entre nós. Turista é, no efeito, “o que viaxa pelo seu gosto” e, ainda que o povo espanhol e como el os da sua descendência non tenham sido dos menos viaxeiros, só extremando a interpretacion se pode afirmar que tenham viaxado por gosto. A fé os levou a percorrer a terra com o bordón na man unhas veces, com a pica ou o mosquete, outras; e assim , peregrinando e guerreando, foi âmpliando o horizonte familiar até rodear o mundo. Despois da fé, a cobiça, como essas manadas de selvaxems alanos que trouxeron consigo os conquistadores, seguiu o rastro glorioso. Trás o apóstol, o bigardo; e xunto ó capitán que baptizava com nomes devotos os lugares que descubria ou as villas que fundava, o traficante buscador de tesouros. Com frequência, a fé divina e a avaricia terrenal compartiron a alma dos conquistadores, cuxa fisionomía moral nos aparece tal como a viron os americanos autóctonos: um homem sobre unha besta. Peregrinos, guerreiros ou emigrantes, os colonizadores espanhois nunca viaxaron por gosto, nunca foron “turistas”. Tampouco o fixeron por prazer os navegantes ingleses que foron desenhando pouco a pouco a carta do mundo dando á Gran Bretanha o domínio dos mares. Nin menos, os exploradores que no século passado descubriron as intimidades do continente africano. Estes cabaleiros andantes da xeografia queriam encher os claros que ainda ficavam nos seus mapas (tantos espaços brancos no “continente negro” era algo intolerável). Em realidade, a costume de viaxar sem obxecto, só por recrear os olhos e descansar a mente, é unha costume nova. Fai apenas cem anos, um viaxe era unha aventura que se sabia como comezaba, mas non como podia terminar. O viaxeiro de hoxe, o “turista”, sabe de anteman quando vai a chegar, que é o que vai ver, como vai ser tratado e quando regresará. Libre de inquietudes materiais, pode disfrutar beatificamente do espectáculo que desfila ante seus olhos. Acodado á barandilha do barco, sentado xunto á xanela do comboio ou acomodado na traseira do seu automóbil, o viaxeiro moderno conhece o prazer das mudanzas de paisaxem, um prazer puro, sereno, do que nunca puideron gozar completamente nim os peregrinos, nem os aventureiros e muito menos os traficantes. É um prazer novo, a forza de limpo e com razón a palabra que o designa “turismo” é unha verba nova.
arturo cancela
Publicado en Uncategorized
OS FILÓSOFOS DO PERIPATO
os filósofos peripatéticos.
O meu tio era um filósofo peripatético de terceira ordem. Com esta classificacion non quero rebaixar o seu mérito como pensador, senon simplesmente indicar que era um filósofo ambulante desses que se paran a cada passo para expor as suas ideias. Porque, segundo um trabalho inédito do meu pai putativo, a classe dos peripatéticos abarca tres ordems claramente diferênciadas: 1. Os dinâmicos, como Aristóteles, que pensam e expresam-se em plena marcha. 2. Os estáctico-dinâmicos, como Sócrates, que concíbem na inmobilidade, mas necessitam o movimento para expressar-se. 3. Os dinâmico-estácticos, como D. Eremita, que lucubram em marcha, mas debem deter-se para descargar os seus pensamentos. Meu tio era, pois, um pensador – non um disertador . peripatético. As ideias ocurriam-se-lhe caminhando; mas iva-as soltando a chorrinhos nas pausas do caminho, como esses comboios que deixam merdadoria em cada estacion do traxecto. Obeso e sudoroso, aquela tarde do fim do verán,, D. Eremita assemelhava-se, verdadeiramente á máquina de um comboio de carga, de tal modo resolhava e acezaba. De volta a casa, as estacions foron numerosas, porque o meu tio concebía e dava á luz unha ideia cada dez passos. (Poderia intentar-se unha classificacion deste ordem dos peripatéticos, segundo o tempo que, á marcha normal, necessitam para cada cogitacion. Os pensadores de “tres passos”, isto é, os que cada dous metros, mais ou menos, se detenhem para explicar algo ó seu interlocutor, son unha calamidade nas cidades, porque obstruiem a circulacion nos passeios. Abundam entre os artistas líricos e houbo um tempo em que floreciam na rua Paraná, á volta do Politeama. Os pensadores de “tres passos” – non os há de menos – , pois cada passo corresponde, verossímilmente, a um dos termos do siloxismo – os pensadores de “tres passos”, repito, apressentam um rasgo característico: para compensar a diferença do seu “tempo” con o do seu interlocutor, ponhense-lhe diante e agarram-lhe de um boton do chaleco.) A minha tia dona Trânsito pertencia, em câmbio, á categoria dos pensadores dinâmicos. Era realista, como Aristóteles. (-Non me fales desse individuo – dixo-me certa vez que eu lhe citei a Platon -, que inventou a forma de facer perder o tempo ás muchachas.) E circulava velozmente pela casa repartindo ordems e amonestacions, que surxiam como ásperos corolários de unha continua disertacion sobre a conxénita estúpidez da metade do xénero humano. Mas emquanto se detinha, era como um senador que cessa no seu mandato: perdia a eloquência e as ideias abandonavam-na.
ARTURO CANCELA
Publicado en Uncategorized


