Arquivos mensuais: Xaneiro 2012

Redes – A orixe das especies

Eduard Punset entrevista a un dos maiores expertos mundiais en bioloxía evolutiva, Mark Pagel, da Universidade de Reading, sobre cómo xorden as especies, sobre o significado do altruismo e sobre a evolución das linguas.  Emitido  17/04/2011

Redes – Los orígenes de las especies.

AS RADIACIONS ELECTROMAGNETICAS

A alarma saltou neste turbio asunto, quando se detectou unha elevada mortandade entre empregados das companhias electricas, frequentemente expostos a campos electromagneticos elevados.
Cuidadinho com as antenas poderosas, e sobre tudo com a telefonia movil, pois a factura a pagar pode ser enorme. As antenas perto de escolas deben ser vanidas. Os aparelhos de television, son só de por si altamente perigosos, xa sem entrar em contidos de programacion cousa superlativamente mais danada.
Os ordenadores para nenos, pois eles merecen penso eu, ser protexidos deste engrenaxe infernal, que os cega tan novinhos. Os radiadores de calefacion, os micro-ondas crematorios, que nos achicharran por dentro ocultamente. Tudo silenciado por intereses inconfesáveis, ondas que nos traspa a alma, que tornan os nossos pobres cerebelos cinza.
Os cancros de cerebro, as leucémias, as pérdidas de memória, son consequencias ocultadas de muitos sacrificios humanos, ofertados no altar dos negócios fáceis, que no fundo da verdade non benefician a nada que pena valha.

Léria Cultural

ODE A BRAVURA

Falando Joao Guimaraes Rosa, dos homens cuxa forma de vida era a coraxem, xentes duras e acostumadas á guerra, capaces de enfrentar reximentos do exército, como nos velhos Sertoes de Euclídes da Cunha. Um dos Cangaceiros, correu com as mans abertas na direcion do canhon militar, e agarrandose a el escangalhouno polo chan adiante.
Outro dos episodios narrados no Grande Sertao Veredas, o prototipo do homen que non verga foi a do Xagunzo que caindo por um barranco abaixo, em noite de terrível bebedeira, non dobrou a cabeza, sendo encontrado morto meio metro enterrado na lama.
Tamen Bettancourt, filha de xefe Xagunzo, e mulher preparada para a guerra, morreu lutando na faca, vingando a morte do seu pai, em multitudinário combate corpo a corpo, que findou em carnificina total.
As lutas a Coitelo e Caetra, autentico ritual guerreiro da nossa terra, cuxa pervivencia se adivinha na Arxentina dos Gaúchos, golpeando sempre de baixo para arriba, a capa enrrolada na man, ainda que a Caetra tamen se convertia inesperadamente em temível arma ofensiva.
Vai esta, na memória de todos os brabos guerreiros Celtíbericos.

Léria Cultural

A CIVILIZACION DOS PLASTICOS

¡¡Cuidado!!

Quase todos os plásticos som feitos apartir do petróleo, um producto bastante merdento por certo.
Ha diversos tipos de plásticos, e aseguramos que son todos de armas tomar.
Non se degradan, porque fican enterrados e non entran em contacto com o ar e a lus, quando se queiman soltan tamanha pestílencia fedorenta, que ademais vai acompanhada de substancias cancerixenas, principalmente dioxinas.
A sua recíclaxe é um quebra cabezas, pois non podem misturarse diferentes tipos de plástico, e ó non estaren etiquetados para poder separalos a labor resulta difícil.
O Cloruro de Polivinilo (P.V.C.), é usado na embalaxem de alimentos, garrafas d’agua, brinquedos, vestidos, baldosas, bolsos, cortinas, e muitos outros fins. E pura e simplesmente cancerixeno.
O Polietileno, é suspeitoso de provocar cancro, utilizase para fabricar tapetes, pastilhas elásticas, copos, recipientes de comida, brinquedos e bolsas de plástico.
O Poliestireno, utilizado em embalaxems, envases sem retorno, copos e pratos, envoltórios de comida. Contaminan o alimento pola emanacion de estireno, podem irritar os olhos, o naris e a garganta, tamen causa somnolencia.
Quase todos tenhen Ftalatos, elemento engadido para aumentar a sua flexibilidade. Os Ftalatos estan relacionados com anormalidades no útero, reducion da quantidade e qualidade do esperma, podem assimismo lesionar o fígado e os testículos
Procuremos, para nosso bem, utilizar os anteriormente referidos o menos que poidamos, salud.

Léria Cultural

ENCOMIO DA PREGUIÇA

Quando Shopenhauer fala sobre qualquer tema, sexa el qual for, difícilmente habera alguem que o poida facer melhor.
O seu xénio verdadeiro e maxistral, levantouse em defensa da preguiça, a qual nunca deveria ter sido catalogada como um defeito, mas sempre como unha magnifica virtude.
Cada ves que esta bendicion se abateu sobre a humanidade, foi para poupala ó sufrimento. Quantas vidas se salvaron por haber quedado dormido um general qualquera, quantas mortes evitadas por non se haber tomado a moléstia, muitas fadigas poupadas por deixar para manhan.
Afirmaba tamen, que um deberia manter no mais absoluto segredo qualquer invento que por acaso fixera, pois esteba seguro que por mais benéfico que este fora para toda o Humanidade, seria utilizado no pior sentido imaxinável pelos homes sedentos de poder, e cargados de estúpides, acabando por servir para o contrário daquilo para o que fora criado.
Que a Clemente, a Misericordiosa preguiça, brilhe no firmamento das virtudes, com todo o deslumbrante brilho dunha ninfa primorosa.

Aforismói

As condicións laborais das fábricas Chinas

Noticia recollida no diario EL PAIS. Moi ilustrativo este artigo da sección de Tecnoloxía do xornal El País, recollido á súa vez do diario NYT. É extenso pero vale a pena empregar 10 minutiños en lelo.

As fábricas chinas que traballan para Apple impoñen condicións de escravitude

ORDE do 27 de decembro 2011 (Axudas á Silvicultura)

A Consellería de Medio Rural publicou a ORDE do 27 de decembro de 2011 pola que establecen as bases reguladoras das axudas para o fomento da silvicultura en bosques no medio rural, en concorrencia competitiva, cofinanciadas co Fondo Europeo Agrícola de Desenvolvemento Rural (Feader) no marco do PDR de Galicia 2007-2013, e se convocan para o ano 2012.

Entre o 7 de xaneiro e o 6 de febreiro de 2012 estará aberto o prazo para solicitar as axudas para o fomento da silvicultura en bosques no medio rural.

Actuacións obxecto de axuda

  • Rareos en masas de coníferas con diámetro normal medio da masa inferior a 12 cm.
  • Rozas previas ás podas, e podas en masas de coníferas.
  • Tratamentos silvícolas en masas de frondosas caducifolias, sobreiras e aciñeiras con diámetro normal medio da masa comprendido entre os 10 e os 20 cm (consideraranse como tales aquelas cun mínimo dun 80% de superficie ocupada por frondosas caducifolias, sobreiras e aciñeiras e cunha densidade mínima destas de 400 pés/ha).

Ver aquí a Orde da convocatoria.

Ver un resumo máis ampliado das axudas na web da Asociación Forestal de Galicia (AFG)

Aristoteles sobre a conservacion do poder

ARISTOTELES SOBRE A CONSERVACION DO PODER
(POLITEIA)

O amigo Aristóteles, apesar de ter sido falsíficado durante milénios a fio, por todo tipo de xentes, ningunha delas recomendável. Apesar de que a obra que figura a seu nome, nem sequer ser sua, senon que parecen ser recopilacions de filosofia grega antiga, feitas talves por Neo-Platónicos para a Biblioteca de Alexandria. Apesar de todos os pesares, conserva o maravilhoso encanto da indiscrecion, sempre metendo o naris onde non debe, por isso mesmo aqui o temos novamente, falando do que non deberia, desta ves sobre as diferentes maneiras de conservar o poder.
De todas as medidas a tomar, unhas van dirixidas á preservacion do poder, outras a semear a desconfianza mútua, a reducir a vontade das xentes e a humilhar os seus espíritos:

-Cuidando somente de protexer unha cousa, o seu poder.
-Ser mau com o povo e perxudicalo constantemente, simulando tudo a contrário.
-Sistema de educacion consecuente com os intereses do mando.
-Viver de acordo com a constituicion, non deve ser considerado escravidon, senon seguridade.
-Non atende ó interes comun, de non ser com miras do seu privado.
-Buscan sempre o dinheiro, os distintivos honorificos, o espírito de luxo e licencia.
-Aumentar e concentrar a propriedade da terra.
-Demagogos que ganhem a confianza do povo.
-Facilitan os ambiciosos
-Habia que cortar as espigas que sobresaían.
-Os tiranos temen mais os proprios custódios que os cidadans.
-A accion do tempo, é a causa de todo cambio.
-A imposicion de tributos, baixo o reinado de Dionísio, fixo que em cinco anos os particulares habian entregado ó tesouro a totalidade dos seus haberes.
-O povo inclinase menos a conspirar, contra os que tenhen os deuses a seu favor.
-As honras debe ser el persoalmente a conferilas, mas os castigos, deben ser aplicados por meio de maxistrados ou tribunais de xustiza.
-Nunca engrandecer a um home só, senon sempre a vários, xa que eles se vixiaran unhs ós outros.
-Se cre conveniente apartar alguem do seu poder, debe facelo sempre gradualmente.
-Os que atacan baixo a ira, preocupanse pouco de si mesmos.
-Os tiranos tenhen tamen a guerra declarada ós homes respeitáveis, como nocivos para o seu goberno, non so pela sua negativa a submeterse, senon por teren fé entre sí e nos demais cidadans, non denuncian, non informan.
-Os de espírito mesquinho, son úteis para ocupacions mesquinhas.
-Caracteristica do tirano, é sentir desagrado ante qualquer que sexa respeitavel, ou de espírito libre, pois tansolo reclama para sí esse dereito, um home bom, despoxa a tirania da sua superioridade.
-Característica tamén do tirano é, ter na sua mesa homens vindos de fora.
-Incitar á guerra, com o intento deliberado de ter o povo ocupado, e facer sentir constantemente a necesidade dum xefe.
-Fomentar a ocupacion constante, e a pobreza entre o povo submetido.
-Prohibir as comidas em comun, a irmandade, e a educacion, e todas as demais cousas desta natureza.
-Pobres e ricos, o mais importante é que ambos pensen, que deben a sua seguridade ó goberno, e que este impide que unha das partes inxúrie a outra.
-As realezas conservanse, levandoas a unha forma mais moderada, pois son menos invexadas, non seran continuamente odiadas e temidas, e o seu goberno durará mais.

Advertimos que tudo isto é pura ficcion, qualquer semelhanza com a realidade, é mera coíncidencia

¡¡ AI, ARISTOTELES, ARISTOTELES, MENOS MAL QUE NINGUEM SABE LER !!

Léria Cultural

A droga no Peru

O negocio da droga, e um velho assunto, que íncluso provocou guerras entre potencias occidentais. E controlado “manus militaris”, pois parece ser ocupa um alto rango dentro da escala mercantil, goza do segundo lugar despois da venda de armamento. E é cultivada básicamente em países da orbita occidental, tamen chamados “Bananeros”.
Os estúpefacientes vendense nos países mais ricos, sobre tudo entre a xuventude, que é  a parte da povoacion mais vúlnerabel. E um doble proveito, pois ganhan dinheiro e por outro lado eliminan rebeldes. Narcotizan a malta, e mantenhenos submisos através da dependencia, e da degradacion social. Nunca a ninguem lhe interesou facer um estúdio sobre a xuventude morta por esta causa, que parece ser foi elevada nas zonas costeiras Galegas.
Recordo agora aquí um programa da Television Espanhola, que tratava sobre a droga no Perú, ian entrevistando os terratenentes que cultivavan a coca nos seus latifundios, até que um destes reis pequenos afirmou, que el só colocaba a metade da producion no mercado negro, pois a outra metade era comprada directamente pela Cola-Coca.
Preguntome eu, para que queria esta empresa tanta coca? A famosa receita desta fábrica, tan celosamente guardada no mais absoluto segredo, porqué?, para qué tanto sixilo para facer unha porcaria coma esta?
Como cantava um poeta local da Paradanta, “Camarero” em Madrid, levado pelo seu sexto sentido, na candura magnífica dum dos seus poemas

¡¡ AGORA COM A DEMOCRACIA, HABERA DROGA PARA TODOS !!

Léria Cultural

Em apoio das economias locais modestas

Submerxidos num submundo Neo-Liberal galopante, nefasto para a boa saúde dunha sociedade, e contra o qual úrxe loitar com todas as escasas forzas de que dispomos. Da intensidade deste combate dependemos non só todos nós, mas tamen o nosso planeta.
Como arma primeira o “Logos”, a razon comun de todas as cousas, comun é a todos o pensar.
Sendo a razon comun, viven muitos como tendo um pensamento privado seu.
Se non há lúcides, non ha nada, pois tudo se baralha e confunde, e um acaba tomando copas com canalha e atirando pedras sobre o seu proprio telhado.
Que algo da intelixencia universal, que parece ser habita o universo inteiro, poida penetrar no nosso pobre craneo e axudarnos a bem discernir, que é o único que nos pode esquivar á depredacion.
Sem a Natureza, nada teria sentido, pois dela dependemos todos, a vida non seria vida pois é a nossa ledicia.
A fraternidade, tamen é unha boa escapatoria, ela fará a nossa vida felís, pracenteira, e só por si mesma xa dará um claro sentido á nossa existencia.
A autosuficiencia, a autarquia, som metas gratificantes e compensadoras, furtemos ó mercado todas as nossas relacions, incluso as económicas, fuxamos por todos os buracos que som muitos.
Pregoamos a gratituidade de tudo, a abundancia, e a boa vida. Enemigas todas elas da economia, e do poder.
Gastemos o pouco que temos no nosso entorno, na xente que conhecemos. Evitemos as grandes superfícies comerciais, as multinacionais, o capital.
Mais bonitos e mais perfeitos som os productos artesanais, feitos pela man do homen e non por máquinas.
Por outra parte, a nossa riqueza permanecerá em nós, non emigrará a “Paraísos Lonxanos”, non deslocalizará povoacions, viviremos mais desafogados e libres da escravidon, e como recompensa disfrutaremos das mutuas companhias.
Consumamos o que conhecemos, o que está xunto de nós, cousas que sabemos sans, que sabemos quenas fai, xentes de que apreciamos a sua bondade.
Perigoso é para todos nós, por recursos nas mans de pessoas sem escrúpulos, que os levaran para outras partes, onde ninguem os conhecerá como ladrons, e os ademirarán como ricos e poderosos.
Sexamos enemigos mortais do trabalho assalariado, pois é unha afrenta á nossa dignidade, um crime de lesa humanidade. Vivamos sem trabalhar, laborando todos para o bem comun, colectivamente, cooperativamente, gozando da nossa mútua companhia.

“…pois que desta via de busca descartei a primeira.
Mas logo da outra, a que xa mortais que non saben nada,
se torcen, cabezas de a dous: que falta destino nos seus peitos,
que lhes trazan dereita a ideia torcida, e van arrastados,
surdos e cegos ó par, pasmados, tropa indistinta,
a quem ser e non ser lhes dá nas suas mentes o mesmo
e non o mesmo, e ha rota de contravolta de tudo.”

Parménides

Léria Cultural

Homen mau idiota seguro

Há unha velha teoria filosófica, que afirma que unha das maneiras de detectar a difícil e esquiva intelixencia, é a bondade. E outra que asevera que ha duas substancias no universo, que se expandem infínitaqmente até ocupar todo o espacio disponibel, son elas o Hidroxénio e a Estúpides.
A palabra Grega “Idiotés”, ó contrário do que vulgarmente se pensa, non significa tonto, ainda que algo disto tamen axa, senon home da rua. O que na nossa soberba fala seria um “larchan”, ou sexa home de baixa condicion ética, descastado e antisocial. Carece da intelixencia necesária para conhecer, a sua propension para o negócio empresarial, levao a lesar constantemente o seu entorno.
Apesar da promocion do home mau, que interesadamente fan as autoridades, este tipo de suxeitos abundantes e vulgares, so perturban o funcionamento da sociedade, e o ritmo harmonioso da natureza.
Incapazes de compreender nada dereito, somente sabe ver o seu interes, e a palha na manxedoura, non lhes fai ningunha graça brincar com as cousas de comer, fan como os cans domésticos, quando comen non conhecen nem o seu próprio pai.
Um home bom, poderá parecer parvo, mas home mau ídiota seguro.

Léria Cultural

Isto non é unha democracia

ISTO NON E UNHA DEMOCRACIA

Presentado como “Democrático” pola propaganda mais carente de escrúpulos, este imperialismo agressivo e descivilizador, comete continuas violacions contra o dereito de xentes, e massivas matanzas internacionais. Mas na verdade, este rexime non é unha Democrácia, pois a teoria politica que identifica Democrácia e Sufráxio Universal é falsa, dado que a Democrácia é o governo real e efectivo do povo, e o Sufráxio Universal nas condicions actuais non passa de ser unha enxenhosa formalidade, destinada a ocultar a potestade exclusiva de determinados grupos de poder extraordinariamente minoritários.
O análisis racional da verdadeira identidade deste rexime político, levanos fácilmente o seu tutano, que é o de Liberal Parlamentário, e é grande o abuso de linguaxem e non só, tildar os reximes representativos actuais de Democrácias. Pois o povo carece de liberdade, ó seren resultado do aperfeiçoamento das dictaduras anteriores. Condicions tais de desnaturalizacion dos dereitos formais, e de represion, que leva as “Liberdades” otorgadas de feito a carecer de relevancia.
A Constituicion de 1812, é a primeira Liberal, e modelo que seguem todas as demais, inclúsive a de hoxe em dia. Foi obra dunhas Cortes, cuxos diputados foron elexidos por um embrolhado sistema, que fai dela um texto carente de lexitimidade Democrática. O Liberalismo serviuse do Sufráxio Restrinxido até 1890, ano no que reconhece o dereito de voto aos barons, e somente em 1931 é permitido ás mulheres.
O Parlamento, como camara de Notáveis aproba e promulga um sem fim de leis altamente lesivas para a xente do comun, unha ferrea trama coercitiva, que envolve como colete de forzas toda a Sociedade Civil, privandoa das liberdades politicas e civis básicas. Mediante unha normativa especifica muito restrictiva, institue xuntas censoras, e encarga o poder xudicial da represion da liberdade de expresion, poder este que é o mais antidemocrático de todos, tanto pelo seu orixem, como pela sua natureza.
Fundamentadas na version maniquea do liberalismo, como unha luta entre “Liberdade” e “Fanatismo”, unhas minorias tirânicas blanden sem rubor algum a constituicion de turno. Liberdades aparentes, irreais, inóperantes, son proprias do constitucionalismo actual, unha dictadura politica que so se diferença em questions secundárias e na rectorica do franquismo.
A revolucion Liberal, lonxe de ser um ascenso da liberdade á custa do despotismo, resultou na realidade o robustecimento sem limites do aparato estatal.

Féliz R. M.

A Canxa

Pensamos nos tempos que van correndo, quando o balao e o médico restringem e doseiam as quantidades, para que morramos saudaveis, xa que temos que comer e beber pouco, escolhamos o melhor.
Em 1563 em Goa, o físico Garcia da Horta contanos no Colóquio dos Simples e Drogas, que o arroz cozido com sal, ficando a água muito grossa, que mal se encherga o arroz, chaman “canje” os goeses.
Na “Visita ás Fontes” de 1657, D. Francisco Manuel de Mello” dános  conhecimento da Galinha cozida, de que certamente aproveitan o caldo.
O Dicionário Morais, em 1889, fala no “arroz cozido até facer caldo grosso; ou caldo de galinha com arroz”, parecenos que foi nesta altura que a “Canje” goesa e o caldo de galinha se fundiram na “Canxa Portuguesa”.
Fique assim sabendo que a canxa é de orixem goesa e xa nessa altura era remédio para curar as maleitas do corpo.

O Caldeiro (Lisboa)

A Globalizacion chegou a Lisboa

Pagar para dormir unhas horas no chan, dentro dum andar normal, vinte pessoas amontoadas, sem ventilacion suficiente, os cheiros epidémicos acumulados. Isto é o que nos ofrece o novo sistema económico Liberal, made in U.S.A.
Que seguramente seran acordados com unha vara, quando o seu tempo finiquitar, é um dos logros mais modernos e funcionais, altamente competitivo, e que adora as novas tecnoloxias.
Xentes que moran na rua, vendedores de rosas, mendigos, deven ser os clientes que alimentan este mercado Asiático-Bananero, método que seguramente os empresários democráticos atopan altamente interesante.
Estes países “amigos”, son verdadeiramente o modelo a seguir, os mandantes necesitan escravos baratos, e ó non habelos aquí suficientes, importan.
Non estranharia, que sendo estes parlamentos tan partidários da liberalidade, decretaran que quem queira ser escravo, poida selo libremente.
Somos tan, tan liberais, que xa estamos raiando no prodigo.

Léria Cultural

O Centro Galego de Lisboa

O Centro Galego de Lisboa, reproduce dunha forma paradigmática todos os males da aldeia Galega, todas as lacras sociais nele estan presentes, como unha epidémia maléfica que se expande em todos os lugares, alí onde se xuntan as trabalhadas massas humanas.
Na sua cúspide unha piramidezinha, composta por cacícada politica, que otorga medalhas absurdas, e mangonea burdamente, toda unha borregada que se amamanta no bar.
Quando um alí entra, sabe logo quem manda. Em vez de encontrarse com carteis que promovan a sua terra e a sua Cultura, non, nos atopamos com Cordoba, Granada, Sevilha, e unha secretária paga polo centro para atender á promocion do “Baile Flamenco”.
As cortes dos cavalos, é o sitio mais frequentado, pois alí está a taberna, toda ou quase toda a vida social dos emigrantes se desarrolha neste lugar animalesco. Xogan e beben, narcotizando as xa de por sí escasas faculdades mentais desta xente terceiro mundista.
O segundo monarca do vício, o xogo, sempre presente tamen, imponse como actividade fundamental, e quase única, queiman o tempo, xogan e xogan, hora trás hora, num teson inútil e pernicioso de acanalhamento psíquico.
Non se pode desta maneira, elevar a autoestima dum povo humillado. Fái falta sangre nova, que se libere destes engrenaxes de poder, desta canalha parasitária, que estrangula toda grandeza de miras. Que tenha a valentia de levar de forma digna um Centro Cultural, que promova a Cultura da sua Terra Nái, que peche a merda da taberna, que mande o flamenco pra casa da tia.

Léria Cultural