O Centro Galego de Lisboa

O Centro Galego de Lisboa, reproduce dunha forma paradigmática todos os males da aldeia Galega, todas as lacras sociais nele estan presentes, como unha epidémia maléfica que se expande em todos os lugares, alí onde se xuntan as trabalhadas massas humanas.
Na sua cúspide unha piramidezinha, composta por cacícada politica, que otorga medalhas absurdas, e mangonea burdamente, toda unha borregada que se amamanta no bar.
Quando um alí entra, sabe logo quem manda. Em vez de encontrarse com carteis que promovan a sua terra e a sua Cultura, non, nos atopamos com Cordoba, Granada, Sevilha, e unha secretária paga polo centro para atender á promocion do “Baile Flamenco”.
As cortes dos cavalos, é o sitio mais frequentado, pois alí está a taberna, toda ou quase toda a vida social dos emigrantes se desarrolha neste lugar animalesco. Xogan e beben, narcotizando as xa de por sí escasas faculdades mentais desta xente terceiro mundista.
O segundo monarca do vício, o xogo, sempre presente tamen, imponse como actividade fundamental, e quase única, queiman o tempo, xogan e xogan, hora trás hora, num teson inútil e pernicioso de acanalhamento psíquico.
Non se pode desta maneira, elevar a autoestima dum povo humillado. Fái falta sangre nova, que se libere destes engrenaxes de poder, desta canalha parasitária, que estrangula toda grandeza de miras. Que tenha a valentia de levar de forma digna um Centro Cultural, que promova a Cultura da sua Terra Nái, que peche a merda da taberna, que mande o flamenco pra casa da tia.

Léria Cultural

Deixar un comentario