Arquivos mensuais: Decembro 2011

SALVADOR DALI O XENIO

Este Senhorito, era segundo el mismo afirmaba, um fervoroso admirador do “Caudillo” Francisco Franco, porque  parece ser que salvara a Espanha da Anarquia.
Perviven na minha memoria, desde a xuventude mais tenra, duas intervencions suas na television estatal, ambas as duas profundamente reaccionárias.
Ficaron esperpenticamente grabadas nos meus adentros idealistas, talves pola parafernália do xesto dítirambico.
Na primeira afirmaba sem pudor: “Libertad, es la maravilhosa posibilidad, que contempla el derecho romano, de viver sin trabalhar. Es por lo que yo soi el hombre menos libre, porque he sido el que más ha trabajado”.
Quedaba bem claro, que o negócio era a negacion do ócio. A maravilhosa possibilidade, bem mirada, tampouco era tan boa, pois para que unhs viviran sem trabalhar, outros terian que facelo por eles. Ficaba pois decretada a escravidon Imperial, para satisfacer necesidades inconfesáveis.
A segunda laudatória, iva dirixida os militares golpistas, cuxa heroica aventura salvara a patria. Non importaba que custara mais de um milhon de vidas, era o precio necesário para restabelecer a autoridade no seu lugar.
Tomaba desta forma indigna Dali, o seu lugar no carro dos vencedores, cargando tamen sobre as suas costas parte do crime infame, cometido contra xentes boas e valentes, e que foron constantemente enganadas e vilipendiadas.

Léria Cultural             

A NOSSA TERRA

A nossa terra, está formada polos restos de tudo aquilo que antes passou por aquí. Para non ser menos, tamen ela anda um pouco abandonadinha como to-
das as cousas que mais necesitamos para a nossa vida. Pouco se sabe com rigor dos tempos pasados, mais bem reina a balburdia, e goberna a confusion xeral. E a version tendenciosa dos poderosos, a que vai impondo a sua lei, deturpando constantemente a veracidade dos feitos, acomodando os acontecimentos e dandolhes o prisma necesário ás suas conveniencias. E por esta razon, que a historia do ser humano e das suas civilizacions se oficializa, non obstante intentaremos navegar com a intelixencia através dos tempos perdidos.
Somos tan velhos, que nem sequer sabemos quem somos, nem donde procedemos, os nossos testemunhos mais fidedignos son as pedras parlantes, eternas, vixiantes, dactilares, bonitas. com mil “Oions” elas miran pra nós, e nos falan non só por fora, mas sobretudo por dentro. Elas encerran na sua mudés muito da nossa herdanza comun, nos “Campos do Mouro”, nos “Mourigades”, nas “Pedras Bonitas”, nos Moldes metalurxicos, nas ferramentas, nas armas, nas fermossissimas xoias, nas costumes, na fala, nos nomes das xentes e dos lugares. Daquí sacaremos os nossos materiais, para unha viaxem através dos espaços e dos tempos passados.
Ha várias culturas antergas que deixaron unha marca profunda no nosso caracter comun, a primeira delas penso eu que foi a grande Civilizacion do Bronce Atlantico, que abarcou toda a ribeira do nosso mar, num xeito de vida similar, de enterramentos colectivos, de megalitos, de ferramentas caracteristicas, de petroglifos, dunha espiritualidade que se adivinha nas vistas maxestuosas dos campos de mâmoas, esta talvés fora a nossa primeria nacion, a deste mar que nos alimenta e nos irmanda, que nos traslada mais alá das terras do fin do mundo, que voltaran algum dia nas suas naves, nunha manhan de nevoeiro como Don Sebastian.
Difícil seria, imaxinar a nossa terra sem os “Grovios”, aqueles que habitaban nas gorobas dos cotos, aqueles seres avispados, metidos nas suas colmeias, de pedras e palhas, vestidos com roupas multicolores, adornados com xoias primorosas, brandindo encantadas “Excalibur”, e unidos na Irmandade Circular de Arturo. Aqueles que amaban sobre tudo a Natureza nai, a irmandade das árvores, dos bosques, e das estrelas. A igualdade irrenunciábel das “Tavoras Redondas”, da propriedade comunal da terra, no disfrute do trabalho em comun. Os “Mourigades” circulares, dos quais venhen todas as nossas aldeias desperdigadas, da alma dos quais sacou Prisciliano a sua doutrina cósmica, a espiral céltica da enerxia rexeneradora  do universo.
Continuadores, e herdeiros dos anteriores, é a grande nacion dos Galos, os “Fir Galiuin”, Porto Cale e os Calaicos, aqueles que deron o nome actual á nossa Terra, Galheirinha e o Galheiro, Galiza. O nome dunha xente e dum territorio, aos quais chegou unha monstruosidade chamada Império Romano, este Lebiathan depredador da vida das xentes, e sedento de ouro, provocou guerras continuas para facer escravos. Era um estado moderno, nada respeitaba ó seu paso, nem os homes nem a natureza, somente pensaba no roubo e na riqueza material, facer obras megalomanas e comprar vontades com ouro eran as suas paixons.
Da decadencia e ruina desta maquina de guerra e ódio, surxiu unha nova idade, e unha nova vontade de Igualdade e Fraternidade, que se encarnou no Cristianismo revolucionário, as Irmandades, os conventus, o trabalho em comun da terra, o amor pela natureza, a útopia do paraíso terreste. Reecarnase em Prísciliano, toda a alma Comunal Céltica, todo o caracter dunha civilizacion igualitaria, que marcaria profundamente a nosso país durante séculos, e o levaria a unha etapa de ouro das nossas xentes, e da nossa cultura popular que alcançou dimension universal.
Com a caída do Império, arrivaron as oleadas de Barbaros, como vindos dum passado “Mercado Comun Europeo”, dispostos a saquear tudo o que toparan por diante. A Nós tocounos os Suevos, um povo Xermanico, de guerreiros e agricultores, xentes orgulhosas e paganas, os quais muito mal aconselhados por San Millan tomaron rei.
O reino da Galiza, do que muitos ignoran incluso a sua existencia, durou aproximadamente mil anos, finou no seculo xv, com a perda real da independencia, ainda que a sua vida formal se prolongou mais, mas xá sem unha soberania autentica. Parece ser que foi a primeiro reino da Europa, com a capital em Braga. Idacio (obispo de Chaves) contanos escandalizado a sua chegada, desconsiderados com a orden Romana, mas parece ser que foron bem recebidos pola maioria da povoacion. Orosio foi testemunha presencial dos seus feitos. Hermerico pacta com o Imperador Honorio, a independencia do “Galliciense Regnum”, que abarca o territorio até o rio Douro, Asturias e León. O segundo rei foi Requila (438-448), que estendeu os dominios até Lisboa, anexionando a Lusitania e Cantabria, que permanecerian Galegas até o século VII. Requiario Rei (449), foi o primeiro reino Europeo que acunhou moeda propria. Maldras Rei (456-458) mantivo a union do povo e neutralizou a aristocrácia Romana, varios de cuxos membros foron mortos em Lugo no ano 460. Remismundo Rei (465). No ano 550 retornan as noticias escritas sobre Galiza, gracias á chegada de Martinho Dumiensis, reinaba enton Carriarico. Teodomiro Rei (559-570), reunese o primeiro Concilio Bracarensis no ano 561, como organo assesor do monarca (Parrochiale Suevum). Miro Rei (572-583), II Concilio Bracarensis ano 572, leva o exercito até sevilha, mas parece ser que non consegue nada, somente mortes. Eurico Rei (583-584), era filho de Miro. Andeca Rei (585), este ano desaparecia o Reino Galego dos Suevos, de nada valeu o intento de Malarico para restauralo, pois foi vencido e apresado.
Entre o ano 585 e o ano 711, Galiza foi um reino dos Visigodos, e mantivo todo o seu territorio até o ano 666, cando se lhe segregou o territorio a sul do rio Douro. Os futuros reis Visigodos, eran nomeados antes Reis de Galiza, tal foi a caso de Vitiza (696) que pasou a capital para Tui. Vitiza accedeu ao trono de Toledo (701), mas padeceu unha sublevacion aristocrática e foi deposto por Rodrigo.
Os Mouros entran na peninsula, apoiados polos Vitizanos no ano 711, mas non ocuparon o territorio do reino da Galiza, por causas que desconhecemos. Mantivo boas relacions com os Mouros, e voltou a reintegrar os territorios ó sul de rio Douro, non obstante nada sabemos sobre o século VIII, pois tanto Pelayo, como os seus inmediatos sucesores, como a batalha de Covadonga, carecen de qualquer fundamento historico fiábel. Paio (718-737), Favila (737-739), Adfonsus I (739-757), Froilán (757-768), Aurelio (768-774), Silo (774-783), Mauregato (783-789), e Vermudo I (789-791). Estes monarcas, dotados dum poder inestábel e em competencia coa nobreza, apenas dispunhan dum lugar proprio onde residiren e sobre o que exerceren  a sua xurisdicion, por esta razon acabaron fundando unha cidade nova para instalar a sua corte, Oviedo.
Adfonsus II (813), foi quando se inventou o asunto do Apóstolo Santiago, para independizarse da igrexa Mozárabe de Toledo, dous centros de poder que se axudan mutuamente, a monarquia de Oviedo e a igrexa de Compostela. Ramiro I (842-850). Ordonho I (850-866), ataques de piratas normandos na costa. Adfonsus III (866-910), dividiu o reino polos tres filhos. Ordonho II (910-924), voltou a reunificar a maior parte do reino, e instalou a capital em Leon, antigo campamento Romano da Gallaecia. Froilán II (924-925). Sancho Ordonhez (925-929). Adfonsus IV (929-930). Ramiro II (930-950). Ordonho III (950-955), O territorio de Sahagún estaba dentro da Galiza. Sancho I (955-967), morreu envenenado. Ordonho IV (956-961), concedeu a independencia a Castela no ano 960. Ramiro III (967-982), con apenas cinco anos ninguem reconhecia a sua autoridade, agravada a situacion por unha longa incursion normanda no ano 970.
No ano 982 foi proclamado rei Vermudo II, nestas datas foi quando se deu a violenta intervencion militar de Almanzor, quem arrebatou Coimbra ao reino de Galiza, e saqueou Leon, Astorga e no ano 997 Compostela, deixandoa completamente destruida. Adfonsus V (999-1027), o país padeceu a incursion do normando Olaf Haraldson (1014), o rei foi morto dum frechazo quando intentaba tomar a cidade de Viseu. Vermudo III morreu no ano 1037, loitando contra Fernando I de Castela.   Sancha foi a herdeira da coroa Galega. Entre o ano (1065-1072) reina Garcia, nos territorios que van até Coimbra,
Adfonsus VI (1072-1109), colheu para el Leon e Castela, para asua filha Urraca Galiza, e as terras ó sul do minho para a outra filha Tereixa, desaparecia enton a antiga configuracion politica, e surxian de Galiza tres estados novos. Adfonsus VII (Reimundés), coroado no ano 1111 em Compostela, o seu reino compreendia ainda Portucale, preocupada a aristocrácia Portucalensis pelo grande poder da igrexa Compostelana, onde Xelmirez se titulaba arcebispo em 1120, separaronse de feito no ano seguinte, ainda que oficialmente o reino de Portugal non foi proclamado até 1139 por Adfonsus D’Anrique.
Fernando II (1157-1188), e o seu filho Adfonsus VIII (1188-1230, este ultimo estendeu os seus dominios polo norte da Extremadura, onde non é estranho que algunhas aldeas falen Galego.
Fernando III (1230-1252).
Adfonsus X (1252-1284), o poder politico vaise desprazando cara a Castela, separase o territorio de Leon, desde as Asturias até á Estremadura.
Sancho IV (1284-1295)
Entre (1296-1301), gobernou o infante Xoán, xa independentes Galiza e Leon.
Fernando IV (1301-1312)
Adfonsus XI (1312-1350), em seu nome gobernou o infante Felipe.
Pedro I (1350-1369), que foi morto pola aristocrácia e polos obispos, pois apoiarase nos burgos para aumentar o seu poder.
Fernando I de Portugal , penetrou na Galiza no mesmo ano de 1369, sendo bem recibido polos Concelhos, desde Tui até á Corunha. A cidade de Tui permaneceu baixo a sua xurisdicion até 1372, e a Corunha até 1373, frustrandose a tentativa mais firme de union Galaico-Portuguesa.
Xoán de Gante, facendo valer os dereitos da sua mulher Constanza, desembarca na Coruña no ano 1386, sendo coroado rei em Compostela. Em 1387 renunciou e retirouse.
Xoán de Trastámara (1387-1454), introduce unha aristocrácia foranea em Galiza, e xuntase com os obispos feudais. Dagora em diante Galiza compartiria sempre reis com Castela, ainda que sem perder a condicion de reino.
Enrique IV (1454-1474), aqui se deu a grande revolucion Irmandinha entre 1466 e 1469, foi por tanto expresion da capacidade que ainda conservaba o país para actuar como unha sociedade igualitária.
Isabel (1479), o proxecto politico posto em marcha polos reis Católicos, o Estado Moderno, significaba um forte poder centralizado desde a Corte de     Castela, desde enton a consideracion de Reino que Galiza continuou tendo era só  um título carente de autentico significado.
O Reino durou muito tempo mais, polo menos reconheciase a sua cohesion e entidade nacional, e formaba parte da colecion de títulos dos reis. Até que no ano de 1833, a rexente Maria Cristina suprimiu a categoria e circunscripcion do Reino da Galiza.

Léria Cultural

A lingua sabe a pan (CPI Virxe da Saleta, de Cea)

Gustounos moito este vídeo (Lipdub) que fixeron no CPI Virxe da Saleta, de Cea. Sobre unha idea de Álvaro Cunqueiro, elaboraron a letra de A Lingua Sabe a Pan; a música sobre unha versión de Sweet Home Alabama de Lynyrd Skynyrd, popularizada por Siniestro Total como Miña Terra Galega.

http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=31535420&server=vimeo.com&show_title=0&show_byline=0&show_portrait=0&color=00adef&fullscreen=1&autoplay=0&loop=0

A Lingua sabe a Pan from cpivirxedasaleta on Vimeo.

A Hipocrisía da coca-cola

A coca-cola ten unha visión da vida portuguesa moi interesante.Particular.Conformista.Capitalista.

ARISTOFANES

O GRANDE. O MAGNIFICO. O LUMINOSO. O mais amado de todos os poetas da comédia velha Grega.
Comparte conmigo, unha sagrada adoracion polas ânguias, criatura que considerava maravilhosa, suculento manxar, proveniente das lagoas ceibes de Beócia, encarnando a perfeicion do ser.
O seu talento, era capaz de ridícularizar a Sócrates, e a todos os demais Pitagóricos, cebandose principalmente no seu discípolo Querefonte, e no seu aspecto enfermizo, sobre o qual se preguntava:

¿¿ Estás seguro, que este home que aquí nos presentas, é realmente o modelo a seguir ??

Famosa foi tamen a sua burla sobre a teoria socrática sobres as tormentas.

¡¡ Quando um home come feixons, xa fai um ruído do caralho, agora imaxinate tu unha cousa grande como unha nube !!

Tamen a tomou contra militares e curas, contra os quais arremeteu despiadadamente, e que lhe valeu ser azotado em plena praza pública de Atenas, mas non parou de berrar escandalosamente com todas as suas forzas durante o súplicio, montando um indecoroso e lamentável espectáculo.
Saúde para sempre, ao venerável Aristófanes, que o seu xénio e a sua valentia, pervivan eternamente na nossa memoria.

Léria Cultural

RAIS CRITICO-ETIMOLOXICO-DESPIADADA DA PALABRA ESPECTADOR

RAIS CRITICO-ETIMOLOXICO-DESPIADADA DA PALABRA ESPECTADOR

Parece ser que o fenómeno vem da palabra Espectáculo, a qual deriva do latin “Spectaculum” de “Spectare”, (contemplar, mirar), e esta do Latin arcaico “Specere”, (em termos sexuais, miron, tendencia para observar, permanece passivo, con o qual somente sabe dar ás mans, apostado diante dum lindo espectáculo, non no sentido que vós pensádes, senon para aplaudir).
Deriv. Espectacular, todos derivados directos ou indirectos da palabra “Specere”, todos eles de caracter culto. Espectador (Espectator) de “Spectator-oris, Espectabel.
Especímen (Specimen), i-iminis (proba, indício, mostra, modelo); Espectro, de “spectrum” (simulacro, aparicion, espectral).
Especular; frequente espicular de “Speculari” (observar, axexar), derivado de “Specula” (posto de observacion); Especulacion; Especulador; Especulativa. (Ou sexa, que um espectador, é um especímen de “Spectrum” especulador, muito caracteristico das sociedades occidentais modernas).
Circunspecto, de “Circumspectus”, particípio de “Circumspicere” (mirar ó redor); Circumspeccion. (Mira ó redor temeroso de que poida ser el tamen observado, recibindo toda a porcaria que lle meten polos sentidos adentro).
Conspícuo, de “Conspicuus” (em quem se xuntan as miradas, visibel, notábel); Conspecto. (Demasiado conspícuos deunos a sua nái, e as miradas converxen nunha massa amorfa e acrítica).
Expectacion, de “Expectatio”, -onis, derivado de “Exspectare” (esperar, estar á expectativa); Expectante (espetante); Expectabel; Expectativa.
Inspeccion, de “Inspectio”, -onis, derivado de “Inspicere” (mirar adentro); inspeccionar; inspector, -oris; Introspeccion, derivado culto de “Introspícere” (mirar no interior); Introspectivo. (mirar adentro, é um hábito pouco frequente, mais bem se procura vixiar o vecinho, para poder inspeccionar a sua vida íntima).
Perspectiva, do Latin tardio “Perspectivus” (relativo ó que se mira), derivado de “Perspícere” (mirar atentamente através de algo); perspectivo.
Perspicaz, de “Perspicax, -acis (de vista penetrante), outro derivado do verbo, perspicácia, ou o raro e mais tardio perspicacidade, probabelmente copiado do Francés  perspicacité. Perspícuo, de “Perspicuus”; Perspicuidade.
Prospecto, de “Prospectus”, -us (accion de considerar algo), derivado de “Prospicere” (mirar a diante, examinar, considerar, prescrutar). (Caracteristica básica do homen únidimensional, aquel que caminha sempre optimista na direccion do barranco).
Respeto, -ecto; “Respectus”, -us (accion de mirar atrás, consideracion, miramento); Respetar, -ctar, de “Respectare” (mirar atrás); Respetabel, Respetabilidade; Respectuoso; Respectivo; Réspice, do Latin “Respíce”, imperativo de “Respicere” (mirar). (Com respeito á accion de mirar atrás, ha que ter cuidado de permanecer sempre arrimado ás paredes, pois com esta xente um nunca se pode fiar).
Retrospectivo, derivado culto de “Retrospicere” (Mirar atrás). (Insisto, em recomendar prudencia com as miradas atrás).
Suspeitar, do Latin imperial “Suspectare”, do classico “Suspicari” (sospeita, sospeitoso); que sospeita “Suspiciosus”; de quem sospeita “Suspicatos”; Sospeitabel. (Por suspeitar, sospeitan de todo o mundo, pois quanto mais burro, mais desconfiado).
Espécular, especulativo,  v. espectáculo.
Espéculo, espellado, v. espello. (E bastante difícil verse neste espello, demasiado opaco e carente de vistas).
Espedo, v. espeto. (Se se consigue um bom espeto, meterllo pola tantalla adentro, se possivel acendida para maior gloria do espectáculo).
Espedir, v. despedir. (Finalmente, e como colofón desesperado e victorioso, despexar o televexo pola ventana a fora).

Léria Cultural

XOGUINHOS E DROGUINHAS

Urxe, apartar de todos os Centros Culturais estas merdinhas. Sobre tudo defender e acautelar os nenos, para que non reproduzan as malas costumes de que os velhos foron víctimas. Vicios que van larvando a vida destes cangalhas, que ás veces portan nas suas alforxas pesados lastres, que van semeando nos novos sem a menor mostra de remordimento. E talvés no fundo nem sequer tenhan consciencia do mal que fan.
O desarrolho harmonioso do ser humano, e a convivencia social, chocan sempre com poderosos enimigos, a estructura cacíquil e as células familiares
fortemente autoritárias, que perturban o natural funcionamento da vida autentica. Ha que trabalhar no sentido de mostrar que outros mundos son posiveis, que os pequenos capten que outras formas de relacion prazenteira podem darse, acostumalos a saber falar, e a cooperar em plano de igualdade, labutando e pensando no disfrute común da Irmandade.
Os Opios do povo, nada de bom aportan, pertencen a um sub-mundo embrutecido, que non fai mais que fabricar sarilhos, algunhs deles mesmamente tráxicos, que son ocultados e silenciados, mas permanecen sangrantes.
Que se saiba viver, sem medo e sem ódio os nossos semelhantes, pois que eles non son mais que como todos nós.

Eira Comunal.

O TRABALHO SEGUNDO ARISTOTELES

ARISTOTELES

POLITEIA

LIBRO OITAVO (CAPITULO 2)

“Non é dificil de ver, por tanto, que aos xovens ha que ensinarlhes aquelas artes úteis que son absolutamente necesarias; mas é evidente que non deven aprender todas as artes úteis, porque ha que manter a diferenciacion entre as artes que son liberais e as que non o son, e que deben tomar parte naquelas artes que non tornen vulgares ás pessoas que as practican. Há que considerar vulgar um trabalho, unha arte ou unha disciplina que inutilicen o corpo, a anima ou a mente dos homes libres para a realizacion e as accions da Virtude. Por isso chamamos vulgares áquelas artes que perxudican as condicions do corpo e tamen os trabalhos asalariados, porque privan a mente de todo ócio e a degradan. E incluso nas ciencias liberais, ainda quando non sexa improprio de um home libre tomar parte nelas até certo punto, o entregarse  a sí mesmo a elas demasiado asiduamente e con excesivo escrúpulo é exporse a sofrer os mesmos danos que anteriormente mencionamos. Tamen supon unha grande diferença o objectivo que um tenha á vista nunha ocupacion ou um estudio; se um o empreende tendose a si mesmo como fim, a un amigo ou por motivos morais, non é antiliberal, mas o home que o emprende a causa do resto la xente, parecerá a miúdo que está obrando dunha maneira servil. Sexa o que sexa, as disciplinas actualmente em boga, come se dixo antes, orientanse nestas duas direccions.”

Aforismoi.

AS ARTES DO COZINHEIRO E DO AGRICULTOR

      AS ARTES DO COZINHEIRO E DO AGRICULTOR

(A Dorinda Salgueiro Aquino)

Van unidas estas vidas, polo prazer da gratificacion inmediata. Mal Koré risonha desperta na Primavera, os bancais primixénios, anteriores a todas as toupeiras, alá polo mes dos Maios floridos, escomezan os ritos da abundante fertilidade, todas as primícias da namorada natureza desabrochan.
As primeiras alfaces, os pepinos, vanguardas dunha numerosa orda de manxares, avalancha incontibelmente multitudinária de sabores sempre redivivos.
Sobe a Lampreia polos rios arriba, vinda do lonxano mar dos Sargazos, e metese até polos regos adentro, tomada por medrado frenesí de saudades da terra.
Tudo vai sucumbir no glorioso altar da cozinheira, que como bela sacerdotisa das Chans do Campo do Mouro, as sacrificará na honra de Herundinus, com mans amorosas, para maior deleite de todos os sentidos da nosa vida.

A Irmandade

O 25 DE ABRIL

Apesar das voces do mundo, nunca foi unha revolucion, somente um golpe de Estado militar, preparado para o arrivamento do Liberalismo Parlamentario.
La Liberal isso foi, porque non ha niguem mais tolerante que os militares, haber quem é o valente que se atreve a afirmar o contrário.

¡¡ O POBO ESTA COM O M.F.A. !!

¡¡ O POBO ESTA COM O M.F.A. !!

Era a consigna, mil veces repetida em todos os “Media”, num lavado de coco permanente, os meios propagandisticos funcionaban a toda máquina, arrastando multidons para á rua.
Algo que sempre me sorprendeu neste turbio asunto, foi a inesperada aparicion dunha verdadeira enxorrada  de esquerdistas, inclúso algunhs dos militares golpistas encabezaban partidos de estrema esquerda, nunca imaxinei que puidera haber tantos escondidos, qual Perséfone resuscitada dos infernos em plena primavera de Abril.
As ideias desparramadas sobre a massa, criaron um clima de efervescença colectiva, é escusado dicer que todos apoiaban, e se apoiaban nos militares, como se de camaradas se tratara, e o povo entrou nunha confraternizacion indiscriminada, sedenta de abrazos a todo o mundo, como unha catársis anti individualista.
A loucura, desafortunadamente foi minguando, os politicos navegando, e a fraternidade chegou ó fim.

Léria Cultural

A LITERATURA E O SAL DA VIDA

A vida dos artistas é muito dura, pessoas dunha estremada sensibilidade, tem que aguantar a “Palo Seco”, toda esta merdosidade que nos inunda, non é tarefa fácil de levar.
Temos non obstante ó nosso alcance, um prodixioso invento, algo verdadeiramente máxico, el permitenos viaxar através dos tempos e dos espaços, falar com pessoas que xa foron mortas e agora viven. As civilizacions passadas, os infindos mundos particulares, das Ideias que em todo lugar galopan desbocadas. Um escapa dos que xulgan afogar a nossa mente, e a Razon Comun logra pervivir milagrosamente com novas xentes que van medrando continuamente.
O fermoso vício da Literatura vai penetrando, mansinhamente nos nossos adentros, e um chega a ler incluso monstruosidades como “Nostradamus”, ou Benito de Espinosa, que merecia um par de bofetons, por atreverse a aplicar o método xeométrico á ética.
Tudo sexa para nossa maior virtude e felicidade.

Léria Cultural

FOI METERSE NA BOCA DO LOBO

Estar no lugar errado, nesse fatídico momento, foi o pecado deste home. Tráxica historia esta, que aconteceu em pleno vinticinco de Abril Lisboeta.
Um conductor de Carro Electrico, fora morto por um facadas de raza negra, o qual despertou um autentico dilúvio por parte da prensa sensacionalista, os meios de formacion de masas desataron unha horrenda campanha multitudinária.
Este pobre negro de que falamos, home urbano, amável, sempre bem vestido á maneira occidental, comulgando com a fé dos brancos, tamen el se deixou arrastar pola propaganda mediática. Tivo a funesta ideia de acompanhar o enterro, no meio dunha rebanhada de xente enfurecida, sedenta de vinganza cega. Sem motivo aparente unha mulher começou a gritar ó seu lado, e toda aquela demencia iracunda desatou a patadas nele, esmagando desta bestial maneira a vida d’um home perdido.

Léria Cultural

Equipo de Investigación. Os Reis de Oriente

Equipo de Investigación.

Neste vídeo uns periodistas entrevistan a uns chinos afortunados e analizan as causas pola que os chinos se converteron nos novos ricos en España.

Paco Vallejo, número un de España en xadrez

Nesta reportaxe do diario El País percórrese a vida de Paco Vallejo, neno prodixio do xadrez en España que ía para figura mundial, e de como o taoísmo cambiou a súa vida.

A terra ten nome de muller

Aborda o traballo da muller no campo. Nos anos 60, a emigración do campo á cidade xerou en España unha masculinización destas áreas, xa que as mulleres atopaban máis facilmente traballo nas cidades. Algunhas saíron para traballar, outras para estudar.

La tierra tiene nombre de mujer.